III AUa 127/24

Sprawa dotyczyła prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ubezpieczony P.T. (36 lat, z zawodu tapicer, pracujący jako pomocnik stolarza, tapicer, prace porządkowe) pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 14 kwietnia 2005 r. do 31 lipca 2017 r. Wniosek o dalsze świadczenie z 5 czerwca 2017 r. został oddalony decyzją ZUS z 28 sierpnia 2017 r. Lekarz orzecznik i komisja lekarska ZUS uznali, że schorzenia okulistyczne (wysoka krótkowzroczność z astygmatyzmem, głębokie niedowidzenie oka lewego, jaskra) nie powodują niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy w Elblągu wyrokiem z 6 listopada 2018 r. zmienił decyzję i przyznał rentę od 1 sierpnia 2017 r. na stałe, opierając się na opiniach biegłego okulisty, który stwierdził praktyczną jednooczność i progresję zmian (zawężenie pola widzenia oka prawego do ok. 30 stopni, oka lewego do ok. 10 stopni) stwierdzoną 26 lipca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, po raz pierwszy rozpoznając apelację, wyrokiem z 20 maja 2021 r. zmienił wyrok i oddalił odwołanie. Sąd Najwyższy wyrokiem z 30 listopada 2023 r. (II USKP 106/22) uchylił ten wyrok, wskazując, że pogorszenie istniejącej przed podjęciem zatrudnienia niezdolności do pracy w ramach tego samego stopnia uzasadnia prawo do renty, jeśli powstało w okresach z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej i spowodowało autonomiczną utratę zdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Po ponownym rozpoznaniu Sąd Apelacyjny oddalił apelację organu rentowego jako bezzasadną, podzielając ustalenia i ocenę prawną Sądu I instancji. Sprawa zakończyła się korzystnie dla ubezpieczonego.