III AUa 227/24

Sprawa dotyczyła rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach na podstawie art. 21 ustawy o emeryturach pomostowych. B.N. był zatrudniony w latach 1972–1975 jako uczeń zawodu w Zakładach mięsnych, a następnie ubiegał się o rekompensatę. ZUS odmówił, wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach na dzień 1 stycznia 2009 r.; organ uznał 14 lat 1 miesiąc i 18 dni. Sporne było zaliczenie okresu nauki zawodu, zwłaszcza trzeciego roku, gdy uczeń wykonywał wyłącznie pracę w zakładzie przez 8 godzin dziennie, także w soboty, a w razie awarii w niedziele i święta, na równi z etatowymi elektrykami. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie, uznając, że ubezpieczony nie wykazał stałej pracy w pełnym wymiarze w szczególnych warunkach, ponieważ wykonywał prace w całym zakładzie, także w działach niespełniających takich warunków, a pracodawca nie wystawił świadectwa pracy w szczególnych warunkach. Sąd Apelacyjny uznał apelację za zasadną. Zaakceptował większość ustaleń faktycznych Sądu I instancji, ale wskazał, że Sąd ten wyciągnął błędne wnioski prawne. Świadkowie i ubezpieczony potwierdzili, że w trzecim roku nauki uczniowie nie uczestniczyli już w zajęciach szkolnych, wykonywali wyłącznie pracę w zakładzie w pełnym wymiarze, podlegali poleceniom majstra, pracowali w działach o wysokiej i niskiej temperaturze, na wysokościach oraz przy urządzeniach, a ich praca odpowiadała pracy etatowych elektryków. W ocenie Sądu Apelacyjnego dodatkowy rok pracy w szczególnych warunkach, tj. okres od 1 lipca 1974 r. do 31 lipca 1975 r., należało zaliczyć do stażu. W konsekwencji ubezpieczony osiągnął wymagane 15 lat pracy w szczególnych warunkach i spełnił przesłankę do rekompensaty. Apelacja została uwzględniona.