IX Pa 29/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący : SSO Mariola Łącka /spr/

Sędziowie: SSO Maria Konieczna

SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek

Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz

przy udziale ./.

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014r. w Rybniku

sprawy z powództwa J. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w R.

o zwrot kosztów dojazdu

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rybniku Wydziału V

z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt V P 368/13

oddala apelację

Sędzia: Przewodniczący: Sędzia:

SSO Maria Konieczna SSO Mariola Łącka SSO Barbara Kużdrzał-Kiermaszek

Sygn. akt IX Pa 29/14

UZASADNIENIE

Powód J. B. w pozwie z dnia 3.10.2013r wniesionym przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w R. domagał się zasądzenia kwoty 2.013,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu tytułem zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem oraz o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje roszczenie J. B. podał, że z uwagi na okoliczność, iż mieszka w innej miejscowości niż miejsce pełnienia służby, jest zmuszony dojeżdżać do pracy i w związku z tym w dniu 29 lipca 2013 r. złożył wniosek do Dyrektora Zakładu Karnego w R. o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem na podstawie art. 226 pkt 1 i art. 183 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Dyrektor Zakładu Karnego w R. odmówił mu jednak wypłaty równowartości kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, powołując się na fakt zawarcia umowy pomiędzy Centralnym Zarządem Służby Więziennej i (...) S. A. w przedmiocie wykupienia uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w wysokości co najmniej 50%. Powód nie zgadza się z tym stanowiskiem, ponieważ między jego miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby w R. nie ma połączenia kolejowego, pozwalającego na wykorzystanie tego transportu kolejowego, na który zostały wykupione zniżki celem dojazdu przez pracowników do miejsca pracy.

W dalszej kolejności powód wskazał, że kwota dochodzona pozwem została obliczona jako iloczyn dni pełnienia przez niego służby, kiedy dojeżdżał do pracy autobusem, i ceny biletu jednorazowego na przejazd PKS z przystanku R., gdzie mieszka, do przystanku R. - dworzec autobusowy.

W odpowiedzi na pozew pozwany Zakład Karny w R. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania. Pozwany przyznał, że powód jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym u pozwanego oraz że powód mieszka w miejscowości R.. Pozwany przyznał nadto, iż powód wystąpił o zwrot kosztów przejazdu, zaś pozwany odmówił mu wypłaty żądanej kwoty, powołując się na treść art. 183 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r. W związku z tym pozwany zakwestionował roszczenie powoda o zwrot kosztów przejazdu.

Pozwany podniósł, że zgodnie z art. 183 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r.) funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusami. W opinii pozwanego przepis ten znajduje się w rozdziale 18. ww. ustawy zatytułowanym „Mieszkania funkcjonariuszy”, przez co powinien być rozumiany jako uzupełnienie uprawnień funkcjonariusza związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, przydzielonego mu na podstawie art. 170 -172 tej ustawy. Zaznaczył przy tym, że pojęcie „lokal mieszkalny” nie oznacza każdego mieszkania, lecz wyłącznie lokal określony w art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. W związku z powyższym, jako że powód nie korzysta z lokalu, o którym mowa w rozdziale 18. ustawy o Służbie Więziennej, nie ma do niego zastosowania przepis art. 183 tejże ustawy, dotyczący zwrotu kosztów dojazdu do pracy.

W dalszej kolejności pozwany podniósł , że roszczenie powoda jest wykluczone ze względu na treść art. 183 ust. 6 tej ustawy , bowiem funkcjonariusze Służby Więziennej zatrudnieni u pozwanego byli uprawnieni w latach 2010 - 2011 do korzystania z ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego na podstawie umów zawartych przez Centralny Zarząd Służby Więziennej z (...) S. A. z dnia 5 sierpnia 2010 r. (umowa na okres od 16.08.2010 r. do 31.12.2010 r.) i z dnia 21 grudnia 2010 r. (umowa na okres od 01.01.2011 r. do 31.12.2011 r.) a okoliczność, iż powód nie mógł korzystać z wykupionych ulg z uwagi na to, że zawarte umowy dotyczą przewoźników obsługujących połączenia kolejowe, nie uprawnia powoda do żądania zwrotu kosztów przejazdu w wysokości ceny biletów jednorazowych wobec literalnej wykładni art. 183 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej.

W odniesieniu natomiast do wysokości roszczenia wskazanej przez powoda, pozwany podniósł, że wyliczenie przez niego kosztów przejazdu zostało zawyżone w zakresie wyliczeń za miesiące kwiecień i maj 2011 r. Pozwany wskazał, że w kwietniu 2011 r. powód pełnił służbę przez 14 dni, a nie - jak twierdzi - przez 15 dni, natomiast w maju 2011 r. pełnił służbę przez 13 dni, a nie - jak wynika z pozwu - przez 14 dni. Za miesiąc kwiecień 2011 r. należałby mu się zatem zwrot w wysokości 134,40 zł, zaś za maj 2011 r. - zwrot w kwocie 124,80 zł.

Poza tym pozwany wskazał, że powód byłby jedynie uprawniony do otrzymania zwrotu 50% podanej w pozwie kwoty roszczenia, zaznaczając, że funkcjonariusze uprawnieni do ulgi na przejazdy w związku z zawarciem przez pozwanego umów o korzystanie z ulgowych przejazdów, partycypowali w kosztach tych przejazdów - ponosili koszt biletu ulgowego (50%), gdyż w przeciwnym razie byłoby to sprzeczne z zasadą równego traktowania pracowników i w razie uznania przez Sąd zasadności żądania powoda zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, powód winien otrzymać z tego tytułu kwotę 997,00 zł.

Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rybniku Wydział V wyrokiem z dnia 03.12.2013r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.994 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 listopada 2013 roku do dnia zapłaty, w pozostałej części powództwo oddalił i wyrokowi w pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód J. B. jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym od 3.01.2000r. w Zakładzie Karnym w R..

Powód zamieszkuje w miejscowości R., oddalonej od miejsca pełnienia przez niego służby nie więcej niż o 12 km. Miejscowość ta nie posiada połączeń kolejowych z miastem R..

W dniu 29 lipca 2013 r. powód zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w R. z pismem o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, przedkładając stosowne wnioski wraz z wykazem dni pełnienia służby w poszczególnych miesiącach w okresie od sierpnia 2010 r. do grudnia 2011 r. i podaniem cen biletów (...) na trasie R. PKS - R..

Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. Dyrektor Zakładu Karnego w R. poinformował powoda, że w związku ze złożonymi przez niego wnioskami o zwrot kosztów dojazdu w okresie od sierpnia 2010 r. do grudnia 2011 r. nie przysługuje mu zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem z uwagi na wykupienie przez Służbę Więzienną uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w wysokości 50%, zgodnie z treścią art. 183 ust. 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

W 2010 r. powód pełnił służbę przez 9 dni w sierpniu, 14 dni we wrześniu, 6 dni w październiku, 12 dni w listopadzie oraz 12 dni w grudniu. Natomiast w 2011 r. powód pełnił służbę przez 14 dni w styczniu, 9 dni w lutym, 16 dni w marcu, 14 dni w kwietniu, 13 dni w maju, 8 dni w czerwcu, 13 dni w lipcu, 16 dni w sierpniu, 15 dni we wrześniu, 9 dni w październiku, 11 dni w listopadzie oraz 14 dni w grudniu. Powód nieprawidłowo wskazał zatem w pozwie ilość dni pełnionej służby w kwietniu i maju 2011 r., podając, że w kwietniu 2011 r. pełnił służbę przez 15 dni, zaś w maju - przez 14 dni.

Ceny biletów PKS na trasie R. –R. wynosiły:

-od 13.08.10 r do 31.07.11r -4,80 zł jednorazowy-165 zł bilet miesięczny,

-od 1.08.11r. do 31.12.11r.-5 zł jednorazowy-170 zł bilet miesięczny

Średniomiesięczne wynagrodzenie powoda wynosi 4164 zł

Pomiędzy Centralnym Zarządem Służby Więziennej a (...) S. A. została zawarta umowa z dnia 5 sierpnia 2010 r., która gwarantowała funkcjonariuszom Służby Więziennej w okresie od 16 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. prawo do przejazdów z 50% ulgą w komunikacji krajowej - w klasie dowolnej, w pociągach ujętych w rozkładzie jazdy uruchamianych przez ustalonych przewoźników. Z kolei na podstawie umowy z dnia 21 grudnia 2010 r., zawartej pomiędzy CZSW a (...) S. A., funkcjonariuszom Służby Więziennej przysługiwało w 2011 r. prawo do przejazdów z 50% ulgą we wszystkich pociągach w komunikacji krajowej (w dowolnej klasie).

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że powództwo w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie.

W opinii Sądu I instancji analiza treści art. 183 ustawy o Służbie Więziennej przy zastosowaniu reguł wykładni systemowej prowadzi do wniosku, że zasadą winien być zwrot funkcjonariuszowi Służby Więziennej poniesionych przez niego kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Podkreślić należy przy tym, iż ustawodawca w art. 183 ust. 1 użył słowa „przysługuje”, który jest na tyle jednoznaczny, że nie powinien powodować wątpliwości interpretacyjnych. Pogląd ten potwierdza również brzmienie § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszowi Służby Więziennej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, wzorów wymaganych dokumentów, a także sposobu dokumentowania poniesionych kosztów, w którym wskazano, że zwrotu kosztów dojazdu dokonuje się w terminie do 30 dni od dnia złożenia prawidłowo wypełnionego wniosku wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesienie kosztów dojazdu. W związku z tym uznać należy, że warunkiem sine qua non zwrotu kosztów jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku wraz z dokumentami potwierdzającymi wysokość poniesionych kosztów dojazdu. Wynika stąd, że pracodawca jest do tego zwrotu zobligowany, a jedynym warunkiem jego uzyskania przez funkcjonariusza Służby Więziennej jest złożenie przez niego odpowiedniego wniosku (art. 183 ust. 8 ustawy o Służbie Więziennej).

Na gruncie niniejszej sprawy zwrot kosztów nie należy się zatem wyłącznie tym funkcjonariuszom, którzy mieli możliwość korzystania z połączeń kolejowych i dojeżdżali z miejscowości połączonych z miejscem pełnienia służby siecią kolejową.

Sąd I instancji podniósł , że powód nie mógł korzystać z przedmiotowej ulgi w ponoszeniu kosztów dojazdu do pracy z miejsca zamieszkania i z powrotem, bowiem miejscowość, w której mieszka, jest pozbawiona połączeń kolejowych z miejscem pracy. Oznacza to, że przywilej ten miał względem niego charakter fikcyjny, a zarazem dyskryminujący go jako pracownika, który nie mógł korzystać z przejazdów kolejowych i w konsekwencji zmuszony był do ponoszenia w całości kosztów dojazdu do pracy. Taka sytuacja niewątpliwie naruszała zasadę równego traktowania wszystkich pracowników.

Sąd Rejonowy nie zgodził się z argumentacją strony pozwanej, wedle której powodowi należałby się jedynie zwrot 50% ceny biletu autobusowego, jako że funkcjonariusze korzystający z ulg na przejazdy kolejowe, zgodnie z zawartymi przez pozwanego umowami z (...) S. A., partycypowali w kosztach tych przejazdów w wysokości połowy ceny biletu. Na podstawie art. 183 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej nie można bowiem wysnuć takiego wniosku. Przepis ten w żaden sposób nie różnicuje uprawnienia funkcjonariuszy Służby Więziennej do zwrotu kosztów dojazdu i stanowi wyraźnie, że zwrot kosztów przysługuje bądź w wysokości ceny miesięcznego biletu imiennego na przejazd pociągiem lub autobusem, bądź w wysokości ceny biletów jednorazowych na przejazd środkiem publicznego transportu zbiorowego, stosownie do liczby dni pełnienia służby, nie przekraczając jedynie ceny ww. biletów miesięcznych.

Sąd I instancji podkreślił, że art.183 ust.1 w/w ustawy zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej określa zasadę, kolejne natomiast przepisy stanowią jej uszczegółowienie, poprzez wskazanie sposobu wyliczania przysługującego zwrotu i ustanawiają regułę proceduralną o skutku materialnym (art.183 ust.8).Natomiast przepisy ust.6 i7 określają wyłączenia zastosowania reguły określonej w ust.1 art.183. A zatem wskazane wyłączenia jako wyjątki od zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco i powinny mieć związek z art. 183 ust.1.Związek ten ma charakter instrumentalny. Skoro istotą i celem art. 183 jest uregulowanie zasad zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, to wykupienie uprawnienia do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego powinno mieć związek z tym dojazdem, a nie tworzyć jedynie swoistego uprawnienia socjalnego, z którego funkcjonariusz może skorzystać lub nie. Zatem art. 183 ust.6 może być interpretowany tylko w ten sposób, że zwrot kosztów dojazdu o których mowa w ust. 1,3 i 5, nie przysługuje tym funkcjonariuszom, którym została zapewniona możliwość skorzystania z ulgowych przejazdów środkami transportu publicznego. Sąd Rejonowy przytoczył stanowisko wielokrotnie wyrażane przez SN ( porównaj uzasadnienie uchwały SN z dn. 28.04.2005r sygn, III CZP 7/05, uchwały SN z 11.04.2001r-sygn. III ZP 7/01), iż racjonalny ustawodawca stanowi normy, które mają realizować uznawane i preferowane przezeń cele. Postulat ten przewiduje m.in. przyjęcie, że ustawodawca dysponuje spójnym systemem wartości. Implikuje to stwierdzenie, że ustawodawca nie tworzy przepisów dyskryminujących.

W swych wyliczeniach powód nieprawidłowo obliczył wysokość kwoty za listopad i grudzień 2010r , gdyż za 12 dni służby w tych miesiącach biorąc pod uwagę koszt biletu w jedna stronę 4,80 zł kwota ta winna wynosić 115,20 zł a ponadto w kwietniu 2011r jak wynika z wykazu dni służby powód przepracował 14 dni a zatem kwota za ten miesiąc winna wynosić 134,40 zł a w maju przepracował 13 dni co daje kwotę 124,80 zł. W tym miejscu Sąd oparł się na wyliczeniu kwoty należnej powodowi za dochodzony okres wyliczonej przez pozwanego jako zgodnej z art. 183 ust.2 w/w ustawy i orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku , oddalając powództwo w pozostałym zakresie jako nie mające potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

O odsetkach orzeczono zgodnie z wnioskiem powoda jako zgodnym z art. 481§1 kc w zw. z art.300 kp i § 1 ust. 2 rozp. MS z dn. 30.07.2010r . w sprawie trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszowi Służby Więziennej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, wzorów wymaganych dokumentów, a także sposobu dokumentowania poniesionych kosztów.

Wyrokowi w punkcie 1 Sąd nadał rygor natychmiastowej wymagalności na mocy art. 477 ² § 1 k.p.c.

Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana i skarżąc wyrok w całości wniosła o jego zmianę i oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania a także obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

Zarzuciła naruszenie prawa

- tj. art.183 ust.1 w zw. z art.177 ustawy o Służbie Więziennej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2011r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu normy wynikającej z tego przepisu w stosunku do funkcjonariusza, który nie zajmuje lokalu mieszkalnego o którym mowa w art.177 ww ustawy,

- art.186 ust.6 ww ustawy poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy literalna wykładnia tego przepisu uzasadnia oddalenie powództwa,

- art.183 ust.8 ww ustawy w zw. z par.1 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.07.2010r. w sprawie trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszowi Służby Więziennej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, wzorów wymaganych dokumentów, a także sposobu dokumentowania poniesionych kosztów ( Dz. U. Nr 147, poz. 987) poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że skoro art.183 został umieszczony w rozdziale „ Mieszkania funkcjonariuszy” to wykładnia systemowa ustawy wskazuje, że przepis ten winien znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy funkcjonariusz korzysta z prawa do przyznania mu lokalu w miejscowości , w której siedzibę ma zakład karny i przyznano mu ten lokal w miejscowości pobliskiej.

Ponadto skarżący zarzucił, że Centralny Zarząd Służby Więziennej wykupił uprawnienie do przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w wysokości , co najmniej 50% i choć nie był w stanie zawrzeć takich umów z wszystkimi przewoźnikami kolejowymi oraz samochodowymi na terenie kraju, to zgodnie literalnym brzmieniem art.183 ust.6 ustawy o służbie więziennej za rok za który wykupiono zniżki zwrot kosztów dojazdu nie przysługuje.

W uzasadnieniu apelacji podniesiono również , iż ewentualny zwrot kosztów dojazdu powinien wynieść 50% wartości cen biletów jednorazowych lub miesięcznych, gdyż nie ma żadnego uzasadnienia dla sytuacji, w której część funkcjonariuszy partycypowałaby w kosztach swoich przejazdów, korzystając z wykupionej przez pozwanego ulgi a część otrzymałoby zwrot w pełnej wysokości.

Skarżący także podniósł, że roszczenie nie powinno być uwzględnione, gdyż wniosek o zwrot kosztów dojazdu nie został złożony w terminie a zatem roszczenie nie powstało i nie stało się wymagalne a więc nie ma możliwości przedawnienia roszczenia, które nie istnieje.

W oparciu o powyższe Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd II instancji w pełni podziela ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy oraz jego stanowisko i argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Za chybiony należy uznać zarzut apelacji, że art.183 ustawy z dnia 9.04.2010r. o Służbie Więziennej ( Dz. U z 2010r., Nr.79, poz.523) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 13.08.2010r. do 31.12.2011r. przyznaje prawo do zwrotu kosztów dojazdu jedynie tym funkcjonariuszom, którzy korzystają z prawa do przydziału lokalu wynikającego z art.171 ww…

Nie wynika to bowiem z treści przepisu art.182 ust.1.Przepis ten zawiera jedynie sformułowanie „ miejscowość pobliska”. Definicję tej miejscowości pobliskiej zawiera art.170 ust.4 ww. ustawy.

Skoro ustawodawca w art.183 ust.1 mówi jedynie o lokalu mieszkalnym i nie używa określenia „ przydzielony lokal mieszkalny” i wydanym na podstawie art.183 ust.9 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.07.2010r. w sprawie trybu oraz terminów zwrotu funkcjonariuszom Służby Więziennej kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, wzorów wymaganych dokumentów a także sposobu dokumentowania poniesionych kosztów ( Dz. U, Nr.147, poz.987) nie zawiera wymogu dołączenia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to dowodzi to, że jego intencją było objęcie uprawnieniem do zwrotu kosztów przejazdu wszystkich funkcjonariuszy dojeżdżających do miejsca pełnienia służby jeżeli czas dojazdu publicznymi środkami transportu w obie strony nie przekraczał dwóch godzin.

Wykładnia systemowa tego uregulowania podnoszona przez skarżącego nie może mieć pierwszeństwa przed wykładnią językową.

Także zastąpienie art.183 od dnia 1.01.2012r. art.195a dowodzi, że intencją ustawodawcy było przyznanie rekompensat za dojazd do miejsca pełnienia służby wszystkim funkcjonariuszom mieszkającym poza miejscowością pełnienia służby.

Sąd II instancji uważa, za niezasadny zarzut apelacji, że zgodnie z treścią art.183 ust.6 ustawy o Służbie Więziennej powodowi nie należy się zwrot kosztów dojazdów , bo wykupiono uprawnienia do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w wysokości co najmniej 50%, skoro ulgowe przejazdy wykupiono tylko u przewoźników kolejowych a między miejscem zamieszkania powoda i pełnienia służby nie ma połączeń kolejowych.

Z literalnego zaś brzmienia art.183 ust.1 wynika, że przysługuje zwrot kosztów dojazdu za przejazd koleją lub autobusami.

Z uzasadnienia ustawy z dnia 22.12.2011r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej ( Dz. U nr.291,poz.1707) powodem uchylenia art.183 i zastąpienie go art.195a był brak w budżecie więziennictwa odpowiedniej ilości środków finansowych niezbędnych na pokrycie wydatków związanych z realizacją art.183 , w tym na wykupienie ulg u przewoźników.

Zgodzić się należy z Sądem Rejonowym, że art.183 ust.2 określa precyzyjnie wysokość zwrotu kosztów przejazdu i sposób jego obliczenia.

Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych by jak chce skarżący kwotę tak obliczoną obniżać o 50%.

Zauważyć także należy, że ani art.183 ani powoływane wcześniej rozporządzenie wykonawcze nie zawierają sformułowania, że niezłożenie wniosku w terminie określonym w przepisie par.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.07.2010r. powoduje utratę prawa do zwrotu kosztów dojazdu czy też wygaśnięcie.

Terminy wymienione w rozporządzeniu mają charakter porządkowy.

W art.226 stwierdzono, że roszczenia z tytułu prawa do uposażeń i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia , w którym roszczenie stało się wymagalne. Przepis ten nie definiuje pojęcia wymagalności. Definicji wymagalności nie definiuje także kodeks pracy. Dlatego też należało w tym zakresie stosować reguły wynikające z przepisów ustawy z dnia 23.04.1964r. – kodeks cywilny).

Ponieważ wymagalność roszczenia w tej sprawie zależała od podjęcia przez uprawnionego określonej czynności czyli złożenia wniosku , bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się w dniu, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynności w najwcześniej możliwym terminie.

Zatem odnosząc te reguły przedawnienia roszczeń do niniejszej sprawy , dzień wymagalności roszczenia o zwrot kosztów dojazdu za sierpień 2010 roku nastąpił 10.10.2010r., bo powód do 10.09.2010r. powinien złożyć wniosek a zapłata winna nastąpić do 30 dni od złożenia wniosku.

Dlatego też Sąd na mocy art.385 kpc oddalił apelację strony pozwanej jako niezasadną.

Sędzia Przewodniczący Sędzia

SSO Maria Konieczna SSO Mariola Łącka SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek