Sygn. akt III AUa 400/13
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
|
Przewodniczący: |
SSA Anna Polak |
|
Sędziowie: |
SSA Romana Mrotek (spr.) SSA Barbara Białecka |
|
Protokolant: |
st. sekr. sąd. Edyta Rakowska |
po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na rozprawie
sprawy E. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.
skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie VI U 1983/11 z dnia 22 marca 2012r., o wypłatę emerytury
na skutek apelacji ubezpieczonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI U 74/13
p o s t a n a w i a :
umorzyć postępowanie apelacyjne.
SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSA Barbara Białecka.
Sygn. akt III AUa 400/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 marca 2007 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przyznał E. R. prawo do emerytury od dnia 1 marca 2007 roku i jednocześnie zawiesił wypłatę świadczenia na podstawie art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i retach z FUS z powodu kontynuowania zatrudnienia przez ubezpieczoną bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy.
W związku z uchyleniem art. 103 ust. 2a ustawy od dnia 1 lutego 2009 roku organ rentowy podjął wypłatę zawieszonego świadczenia.
Decyzją z dnia 12 października 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. na podstawie art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw wstrzymał E. R. prawo do emerytury od dnia 1 października 2012 roku z uwagi na kontynuowanie przez ubezpieczoną zatrudnienia.
Odwołanie E. R. zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w dniu 22 marca 2012 roku.
Ubezpieczona wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie i wypłatę zaległych świadczeń emerytalnych z odsetkami. Skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku, zgodnie z którym przepis art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw uznany został na niezgodny z Konstytucją RP.
Organ rentowy nie zajął stanowiska w sprawie.
Wyrokiem z 8 kwietnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił skargę E. R. uzasadniając to tym, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego zakwestionował konstytucyjność przepisu art. 28 tylko w takim zakresie, w jakim znajdował on zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 roku bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Ubezpieczona nabyła prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 1 marca 2007 roku, jednak wypłata świadczenia była wstrzymana z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia. W związku z tym E. R. nie należy do grupy ubezpieczonych, którym na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zachowano prawo do wypłaty emerytury. Dlatego niekonstytucyjność przepisów stwierdzona wyrokiem o sygn. K 2/12 nie ma wpływu na treść wyroku objętego skargą, co skutkowało jej oddaleniem.
Apelację od wyroku wywiodła E. R., która wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez ustalenie prawa do wypłaty emerytury za sporny okres, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej niezgodne z Konstytucją jest różnicowanie obywateli w oparciu o kryterium czasu przyznania prawa do świadczeń emerytalnych. Zróżnicowanie sytuacji prawnej adresatów danej regulacji prawnej w grupie osób mających odpowiednio długi staż ubezpieczeniowy nie ma racjonalnego uzasadnienia i stanowi naruszenie zasady równości.
Pismem procesowym z dnia 15 listopada 2013 roku E. R. cofnęła apelację od wyroku Sądu Okręgowego i podniosła, że nie jest już zainteresowana dalszym kwestionowaniem decyzji organu rentowego.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 391 k.p.c., w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu, a gdy cofnięcie apelacji nastąpiło przed sądem pierwszej instancji, postępowanie umarza sąd pierwszej instancji.
Sąd Apelacyjny nie uznał cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne w trybie art. 469 k.p.c., bowiem czynność ta nie naruszała słusznego interesu ubezpieczonej. Wobec jednoznacznego stanowiska skarżącej i braku interesu w dalszym kwestionowaniu rozstrzygnięcia, sąd drugiej instancji na podstawie art. 391 k.p.c. umorzył postępowanie apelacyjne.