Sygn. akt III A Ua 1000/12
Dnia 23 października 2012 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:
SSA Janina Cieślikowska (spr.)
Sędziowie:
SSA Irena Różańska-Dorosz
SSO del. Ireneusz Lejczak
Protokolant:
Monika Horabik
po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. we Wrocławiu
sprawy z wniosku L. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L.
o ekwiwalent pieniężny z tytułu prawa do bezpłatnego węgla
na skutek apelacji L. S.
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy
z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt V U 309/12
oddala apelację.
Wnioskodawca L. S. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 20 lutego 2011 r., na podstawie której organ rentowy odmówił mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla.
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił odwołanie wnioskodawcy.
Sąd ten ustalił, że wnioskodawca L. S. urodził się (...)r. Był zatrudniony od 29 stycznia 1974 r. do 05 kwietnia 1988 r. w (...) - Zakład (...) w L.:
w okresie od 29 .01.1974 r. do 31.12.1978 r. na stanowisku górnika pod ziemią,
od 01.01.1979 r. do 30.06.1979 r. na stanowisku górnika strzałowego pod ziemią,
od 01.07.1979 r. do 30.09.1980 r. na stanowisku górnika instruktora strzałowego pod ziemią,
od 01.10.1980 r. do 03.01.1982 r. na stanowisku sztygara zmianowego oddziału robót przygotowawczych,
od 04.01.1982 r. do 30.06.1986 r. na stanowisku górnik instruktor strzałowy pod ziemią,
od 01.07.1986 r. do 05.04.1988 r. na stanowisku sztygara zmianowego pod ziemią.
W wymienionym okresie wnioskodawcy wypłacany był ekwiwalent węglowy.
Decyzją z dnia 30 marca 1988 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. przyznał wnioskodawcy rentę inwalidzką. Prawo do emerytury wnioskodawca nabył od dnia 02 października 2007 r.
W dniu 30 października 2007 r. L. S. złożył wniosek o wypłatę ekwiwalentu z tytułu prawa do bezpłatnego węgla za rok 2002 dla uprawnionych emerytów i rencistów z przedsiębiorstw robót górniczych.
Wnioskodawca otrzymywał deputat węglowy do 31 grudnia 1996 r., w latach 2002-2007 nie pobierał ekwiwalentu lub bezpłatnego węgla w naturze.
Decyzją z dnia 17 grudnia 2007 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do bezpłatnego węgla. W wyniku odwołania wnioskodawcy Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie V U 412/08 oddalił odwołanie wnioskodawcy. W wyniku wniesionej apelacji ubezpieczonego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie III A Ua 1156/08 oddalił apelację wnioskodawcy. Wnioskodawca ponowny wniosek o przyznanie prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla za rok 2010 i 2011 złożył w dniu 06.02.2012 r. W zaskarżonej decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych w L. odmówił ubezpieczonemu prawa do ekwiwalentu węglowego za rok 2010 i rok 2011.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał odwołanie za nieuzasadnione. Wnioskodawca nie spełnia przesłanek niezbędnych do uzyskania prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla. Przedsiębiorstwo, w którym wnioskodawca był zatrudniony – tj. (...) Zakład (...) w L. ani Zakład (...) w L., z których wnioskodawca przechodził na emeryturę górniczą nie był objęty układem zbiorowym pracy z dnia 21 grudnia 1991 r. Dlatego brak jest podstaw do wypłaty ubezpieczonemu spornego świadczenia.
Z wyrokiem tym nie zgodził się wnioskodawca wywodząc apelację, w której zarzucił, iż zostały mu odebrane prawa nabyte, co jest sprzeczne z Konstytucją. Zarzucił ponadto naruszenie zasady równego traktowania i prawa do jednakowego wynagrodzenia za tą samą prace, wskazując, że w świetle prawa są dwa rodzaje górników o tych samych uprawnieniach.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku i przyznanie prawa do ekwiwalentu.
Sąd Apelacyjny zważył:
Apelacja wnioskodawcy nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji zastosował właściwe przepisy prawne, które przytoczył i przeanalizował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny w pełni przychyla się do powyższych ustaleń oraz dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisów.
Trafnie uznał Sąd I instancji, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek do uzyskania prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, a Sąd Apelacyjny w pełni to stanowisko podziela.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że aby nabyć uprawnienie dochodzone przez wnioskodawcę należy spełnić łącznie trzy przesłanki. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 2007 r. o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu prawa do bezpłatnego węgla dla osób uprawnionych z przedsiębiorstw górniczych (Dz.U. nr 147, poz. 1031) osobami uprawnionymi do spornego świadczenia są: emeryci i renciści mający ustalone prawo do emerytury lub renty, którzy pobierali bezpłatny węgiel w naturze od przedsiębiorstw robót górniczych lub przeszli na emeryturę lub rentę z tych przedsiębiorstw oraz wdowy, wdowcy i sieroty mający ustalone prawo do renty rodzinnej po byłych pracownikach przedsiębiorstw robót górniczych, uprawnionych do bezpłatnego węgla na podstawie Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia 21 grudnia 1991 r., i którzy uzyskali emeryturę lub rentę przed dniem 1 stycznia 2007 r., a po dniu 31 grudnia 2001 r. nie pobierali ekwiwalentu.
W niniejszej sprawie zostało ustalone, że wnioskodawca nie spełnił pierwszej z wymienionych powyżej przesłanek, warunkujących przyznanie uprawnienia do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, albowiem nie był osobą uprawnioną do bezpłatnego węgla na podstawie Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia 21 grudnia 1991 r., ponieważ ostatni zakład pracy wnioskodawcy nie był tym układem objęty.
Jak wskazano już powyżej wszystkie przesłanki niezbędne do uzyskania prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla muszą być spełnione łącznie, a zatem niespełnienie jednej z nich wyklucza możliwość uzyskania prawa do dochodzonego świadczenia.
Mając powyższe rozważania na uwadze należało zatem uznać za zasadne stanowisko Sądu Okręgowego, że wnioskodawca nie korzysta ze statusu osoby uprawnionej w myśl przepisów ustawy, stanowiącej podstawę jego roszczeń.
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu I instancji, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację, jako bezzasadną.