IV P 157/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Mikołowie IV Wydział Pracy

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Katarzyna Witkowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Arkadiusz Żyła

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2025 r.

sprawy z powództwa R. K.

przeciwko (...) Sp. z o.o.

o sprostowanie świadectwa pracy, o wydanie świadectwa pracy, wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy i odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy

1.  oddala powództwo o sprostowanie świadectwa pracy;

2.  umarza postępowanie w części dotyczącej żądania wydania świadectwa pracy;

3.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 34 828,56 zł (trzydzieści cztery tysiące osiemset dwadzieścia osiem złotych 56/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 11 252,00 zł (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwa złote 00/100) od dnia 11 stycznia 2024 roku,

- 11 252,00 zł (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwa złote 00/100) od dnia 11 lutego 2024 roku,

- 11 252,00 zł (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwa złote 00/100) od dnia 11 marca 2024 roku,

- 1 072,56 zł (jeden tysiąc siedemdziesiąt dwa złote 56/100) od dnia
11 kwietnia 2024 roku, tytułem wynagrodzenia za pracę;

4.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 8 086,47 zł (osiem tysięcy osiemdziesiąt sześć złotych 47/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 5 marca 2024 roku, tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy;

5.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 11 252,00 zł (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwa złote 00/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2025 roku, tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę z winy pracodawcy;

6.  w pozostałym zakresie powództwa oddala;

7.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4 050,00 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych 00/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku, tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

8.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę
2 709,00 zł (dwa tysiące siedemset dziewięć złotych 00/100) tytułem opłaty sądowej, od ponoszenia której powód był zwolniony.

Sygn. akt IV P 157/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 listopada 2024r. powód domagał się zasądzenia od pozwanego zaległego wynagrodzenia za pracę za grudzień 2023r., styczeń 2024, luty 2024r., marzec 2024r. w wysokości łącznie 35 363,43 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2023r. w wymiarze 8 dni oraz za rok 2024 – w wymiarze 7 dni, w wysokości łącznie 8 086,47 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, zasadzenia odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o prace przez pracownika z winy pracodawcy w wysokości 11 252 zł.

Powód domagał się nadto sprostowania świadectwa pracy w ten sposób, by w pkt 6 ppkt 2 świadectwa, w miejsce „5dni(40h) wpisać „0 dni(0h).

Domagał się nadto nakazania pozwanemu wydania świadectwa pracy, przy czym wobec wykonania obowiązku w toku procesu, powód cofnął w tym zakresie pozew.

Powód wnosił również o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, iż strony były związane umową o pracę, powód świadczył na rzecz pozwanego pracę od 2 marca 2023r. do 3 marca 2024r. Powód podniósł, iż od grudnia 2023r. pozwany zalegał z płatnością wynagrodzenia w całości. Podkreślił, iż brak wypłaty wynagrodzenia był przyczyną rozwiązania w dniu 4 marca 2024r. umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy.

Wskazał nadto, iż pozostał mu niewykorzystany urlop za 2023r. w wymiarze 8 dni i za 2023r. – w wymiarze 7 dni.

W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa i zasadzenia kosztów procesu. Zarzucił, iż powództwo nie zostało udowodnione, zgodnie z art. 6 k.c. Zakwestionował wyliczenia wynagrodzenia za marzec 2024r. Wskazał, iż wysokość potencjalnego wynagrodzenia za marzec wynosi 535,81 zł. Zaprzeczył prawdziwości twierdzeń powoda o podstawach faktycznych rozwiązania umowy o pracę. Zwrócił uwagę na brak dowodów na okoliczność braku wypłaty wynagrodzenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód świadczył pracę na rzecz pozwanego w oparciu o umowę o pracę zawartą w dniu 2 marca 2023 i przedłużoną w sposób dorozumiany na czas nieokreślony z dniem 6 czerwca 2023r. na stanowisku kierownika robót, w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 11 252 zł.

(okoliczności bezsporne, umowy o pracę – k. 7,8, przesłuchanie stron – k. 39).

Pozwany nie wypłacił powodowi wynagrodzenia za pracę świadczoną w grudniu styczniu, luty, i marcu. Powód wskazał we wniosku z dnia 2 marca 2023r. numer rachunku bankowego, na który należało przelewać wynagrodzenie.

(wniosek – w aktach osobowych, brak dowodu na wypłatę należnego wynagrodzenia).

Wobec zaległości w wypłacie wynagrodzenia za trzy miesiące, powód oświadczeniem złożonym pozwanemu w dniu 4 marca 2024r. rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy.

(oświadczenie – k. 25).

Powodowi przysługiwał zaległy urlop wypoczynkowy za 2023r. w ilości 8 dni.

W 2024r. nie wykorzystał w naturze przysługującego mu urlopu. (oświadczenie powoda, brak wniosków urlopowych, ewidencji czasu pracy, obecności pracownika).

Wynagrodzenie za pracę za miesiące od grudnia 2023r. do lutego 2024r. wynosiło po 11 252 zł. (umowa o pracę k. 7,8, przesłuchanie powoda – k. 39).

Wynagrodzenie za marzec wynosiło 1072,56 zł. W marcu 2024r. przypadało 21 dni roboczych czyli 168 h pracy. Uwzględniając wysokość wynagrodzenia za pełny miesiąc – 11 252 , godzina pracy wynosi 66,97 zł. (11 252 :168). Powód był nieobecny w marcu 19 dni x 8 h czyli 152 h x 66,97 zł = 10 179,44 zł. Różnica między kwotą 11 252 zł a 10 179,44 zł wynosi 1072,56 zł.

Ekwiwalent za 15 dni urlopu wynosi 8 086,47 zł. (sposób wyliczenia ekwiwalentu przedstawiony w pozwie nie budził wątpliwości co do zgodności z prawem. Jego wysokość nie była kwestionowana przez pozwanego.

Wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda liczona jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 11 252 zł. (okoliczność niekwestionowana).

Sąd zważył, co następuje:

Z tytułu świadczenia pracy w okresie od grudnia 2023r. do marca 2024r., z mocy art. 80 k.p. powodowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości ustalonej umową z dnia 2 marca i 8 marca 2023r. To pozwany, jako dłużnik, winien wykazać, iż wypłacił należne wynagrodzenie. Ciężar dowodu spełnienia zobowiązania spoczywa na dłużniku, zgodnie z art. 6 k.c. W tym wypadku, wobec bankowego sposobu rozliczania wynagrodzenia, należało przedstawić bankowe dowody przelewów. Pozwany nie naprowadzał jakichkolwiek twierdzeń, w świetle których powód nie nabył uprawnienia do wynagrodzenia w okresie od grudnia 2023r. do marca 2024r.

Brak wypłaty wynagrodzenia za pracę uzasadnia rozwiązanie umowy o prace bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków. W ustalonym stanie faktycznym pozwany w sposób ciągły od trzech miesięcy nie wypłacał wynagrodzenia pracownikowi. Stan bezprawia po stronie pracodawcy ustał dopiero w dniu rozwiązania umowy o prace przez pracownika.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż powód w świetle art. 55§1 ¹ i art. 94 pkt 5 k.p. miał prawo rozwiązać umowę bez wypowiedzenia, zachowując roszczenie o odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Uwzględniając zakładowy staż pracy powoda, zgodnie z art. 36§1 k.p. obowiązywał go 1 – miesięczny okres wypowiedzenia.

W myśl art. 171 §1k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w części z powodu rozwiązania stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Powód nabył prawo co najmniej do 8 dni urlopu w 2023r. oraz do 7 dni urlopu w 2024r. (155 ¹ §1 k.p.) Powód nie wykorzystał w naturze urlopu w ilości łącznie 15 dni. Pozwany winien zatem w dniu rozwiązania umowy wypłacić powodowi ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

O odsetkach od wynagrodzenia Sąd orzekł zgodnie z terminem wymagalności miesięcznych świadczeń przypadającym na 10 dzień każdego kolejnego miesiąca, zgodnie z art. 85 §2 k.p. i art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

O odsetkach od odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę z winy pracodawcy, będącego zobowiązaniem bezterminowym, Sąd orzekł na mocy art. 481 k.c., uwzględniając termin doręczenia pozwanemu pozwu w dniu 20 stycznia 2025r. będącego pierwszym wezwaniem do zapłaty.

O odsetkach od ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy Sąd orzekł na mocy art. 481 k.c. uwzględniając termin wymagalności świadczenia przypadający na dzień ustania stosunku pracy, tj. 04.03.2024r.

W pozostałym zakresie, uwzględniając ustalenia faktyczne oraz powyższe motywy Sąd powództwa o świadczenie pieniężne oddalił.

Sąd oddalił w całości powództwo o sprostowanie świadectwa pracy. W świadectwie pracy wpisano w punkcie 6, że powód wykorzystał 5 dni urlopu wypoczynkowego w 2024r. Powinno być wpisane, że powód wykorzystał 7 dni (56 godzin) urlopu wypoczynkowego.

W przypadku niewykorzystania fizycznie urlopu w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, pracodawca jest obwiązany wpisać ilość urlopu proporcjonalną do okresu zatrudnienia, za który będzie zobowiązany wypłacić ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Zgodnie z art. 177 ¹ k.p. powód nabył prawo u pozwanego w 2024r. do 7 dni urlopu wypoczynkowego. Za ten okres przyznano ekwiwalent pieniężny.

Reasumując, w świadectwie pracy nie wpisuje się osobno urlopu wykorzystanego i urlopu, za który wypłacono ekwiwalent.

W tym stanie rzeczy, sprostowanie świadectwa , zgodnie z żądaniem pozwu nie jest możliwe. Wprowadzenie konieczności ujawnienia ilości wykorzystanego urlopu ma jedynie znaczenie w sytuacji dla kolejnego pracodawcy, gdy dochodzi do wykorzystania urlopu w wymiarze większym niż przysługuje za dany okres zatrudnienia ustającego przed upływem roku kalendarzowego.

Prawidłowy byłby zatem zapis, że powód wykorzystał 7 dni urlopu wypoczynkowego (otrzymał ekwiwalent – w tym wypadku nabył prawo do ekwiwalentu), przy czym Sąd związany żądaniem pozwu, z mocy art. 321 k.p.c. nie mógł sprostować zapisu z urzędu. Dlatego powództwo o sprostowanie świadectwa Sąd oddalił w całości.

Z mocy art. 355 k.p.c. Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania wydania świadectwa pracy.

Na mocy art. 100 zd. 2 k.p.c. Sąd nałożył na pozwanego obowiązek zwrotu wszystkich kosztów procesu, albowiem powód w zdecydowanej większości wygrał sprawę. Na mocy art. 99 k.p.c. i §9 pkt 2 w zw. §2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r.

Na mocy art. 113 uksc w zw. z art. 100 k.p.c. i art. 13 ust. 2 uksc Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową w wysokości 5% od kwoty 54 167,03 zł (łącznie zasadzone świadczenie).