I PKN 713/00

uzasadnieniem nie mogło bowiem nastąpić do jego rąk (osobiście), gdyż w dniu 23 marca 2000 r. był nieobecny w domu. Nie mogło również nastąpić złożenie przezna- czonego dla niego pisma sądowego w urzędzie pocztowym lub w lokalu urzędu gminy, gdyż w mieszkaniu powoda był dorosły domownik, który przyjął pismo sądo- we i podjął się doręczenia go powodowi. Istniała więc sytuacja odpowiadająca dys- pozycji art. 138 KPC. Zatem listonosz prawidłowo postąpił, decydując się na pozo- stawienie wnukowi powoda, będącemu dorosłym domownikiem, wyroku z uzasad- nieniem. Z nie wzbudzających wątpliwości wyjaśnień powoda zawartych w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu kasacji wynika przy tym, że wnuk Bartosz M. "odebrał pismo i pokwitował odbiór własnoręcznym podpisem". Również na zwrotnym poświadczeniu odbioru wyroku z uzasadnieniem, pod wydrukowanym tekstem: "po- twierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym otrzymałem powyższe pismo pod adresem wyżej wymienionym", znalazł się czytelny podpis: "M." oraz data: "23.03.2000". Z art. 142 KPC, określającego sposób postępowania listonosza i odbiorcy pi- sma sądowego wynika, że odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własno- 4 ręcznym podpisem, jeżeli jednak nie może lub nie chce tego uczynić, doręczający sam oznacza datę doręczenia oraz przyczyny braku podpisu (§ 1). Poza tym dorę- czający stwierdza na potwierdzeniu odbioru sposób doręczenia, a na doręczonym piśmie zaznacza dzień doręczenia i opatruje to stwierdzenie swoim podpisem (§ 2). Także § 5 ust. 1 zdanie drugie wymienionego wcześniej rozporządzenia przewiduje, że listonosz ma obowiązek wpisania daty doręczenia przesyłki, imienia i nazwiska odbierającego, zaznaczenia sposobu doręczenia oraz potwierdzenia tego własno- ręcznym podpisem. Oceniając postępowanie listonosza przy doręczaniu przezna- czonego dla powoda wyroku z uzasadnieniem należy zauważyć, że na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie zaznaczył on sposobu doręczenia tego pisma. Wbrew jednak stanowisku powoda okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jest bowiem niesporne, że listonosz faktycznie doręczył wyrok z uzasadnie- niem do rąk dorosłego domownika powoda – jego wnuka Bartosza M. Zgłoszenie przez skarżącego zarzutu niedopełnienia przez doręczyciela formalności związanych ze sposobem doręczenia, a ściślej – z oznaczeniem osoby odbierającej przesyłkę, mogłoby odnieść skutek wówczas, gdyby były jakiekolwiek wątpliwości co do tego, komu pismo sądowe zostało doręczone i kim była osoba, która pismo to przyjęła. Jednak wątpliwości takich w sprawie nie było. Słusznie zatem Sąd Okręgowy uznał, że wyrok z uzasadnieniem Sądu Rejonowego z dnia 6 marca 2000 r. został skutecz- nie - doręczony w sposób przewidziany w art. 138 KPC - w dniu 23 marca 2000 r. Nie mógł być również uznany za trafny zarzut skarżącego, według którego od- rzucenie jego apelacji, a następnie oddalenie zażalenia, spowodowało naruszenie art. 472 § 2 KPC wskutek nierozważenia wynikającej z tego przepisu zasady, że do- ręczenie jest skuteczne tylko wtedy, gdy jest niewątpliwe, iż doszło ono do wiadomo- ści adresata. Nietrafność powyższego zarzutu wynika stąd, że art. 472 KPC – wraz z zastrzeżeniem zawartym w § 2 – ma zastosowanie wtedy, gdy sąd w celu przyśpie- szenia rozpoznania sprawy i uznając, że jest to celowe, odstępuje od wzywania stron, świadków, biegłych lub innych osób oraz doręczania pism w sposób przewi- dziany przez przepisy ogólne (art. 131-147), korzysta natomiast z takich środków komunikowania, jak telefon, telegram, specjalni posłańcy itp. Tak więc nie można było oceniać doręczenia pisma sądowego przeznaczonego dla powoda z punktu wi- dzenia art. 472 KPC, gdyż Sąd Rejonowy nie skorzystał ze sposobu doręczenia pi- sma sądowego określonego w tym przepisie. Niezasadny okazał się ponadto zarzut naruszenia art. 233 § 1 i art. 328 § 2 5 KPC. Sąd pierwszej instancji ustalił bowiem fakty istotne z uwagi na treść art. 369 § 1 KPC, tj. datę doręczenia skarżącemu wyroku z uzasadnieniem oraz sposób i datę wniesienia przez niego apelacji, natomiast Sąd Okręgowy oparł się na tych – dają- cych się łatwo sprawdzić – ustaleniach, nie wzbudzających zresztą żadnych wątpli- wości ze względu na wyczerpujące wyjaśnienia powoda zawarte w zażaleniu. Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił kasację (art. 39312 KPC). ========================================