I PKN 749/99

Sprawa dotyczyła ustalenia istnienia stosunku pracy między powódką a prowadzącą zakład szwalniczy pozwaną. Sądy obu instancji uznały, że powódka świadczyła pracę w warunkach odpowiadających art. 22 § 1 KP, a dopuszczenie jej do pracy mimo braku pisemnej umowy oznaczało zawarcie umowy o pracę. Pozwana w kasacji twierdziła, że od 1 września 1998 r. przekazała przedsiębiorstwo synowi, więc nie mogła już zatrudniać powódki, oraz że fakt ten został przyznany przez powódkę w toku rozprawy, co miało zwalniać ją z dowodu na podstawie art. 229 KPC. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że oświadczenie powódki nie było jednoznacznym przyznaniem faktu przejścia zakładu pracy na inną osobę, lecz odnosiło się jedynie do momentu uzyskania informacji o zmianie właściciela. Podkreślono też, że przyznanie musi dotyczyć faktu jednoznacznie określonego i niebudzącego wątpliwości, a sama pozwana nie wykazała dokumentami rzeczywistego przekazania przedsiębiorstwa ani skutków prawnych takiej zmiany. W konsekwencji utrzymano ustalenie, że powódka była pracownikiem pozwanej w spornym okresie.