Uzasadnienie kasacji można rozumieć w ten sposób, że z naruszeniem prze- pisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. orzeczono celowość prze- kwalifikowania, nie biorąc pod uwagę takich cech indywidualnych jak wiek, poziom wykształcenia, rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy. Zarzut ten nie jest zasadny, gdyż wszystkie okoliczności wskazują na celowość przekwalifikowania zawodowego. Z opinii biegłych wynika, że wnioskodawca jest niezdolny do wykony- wania dotychczasowej pracy z uwagi na przeciwwskazania do pracy pod ziemią. Aktualny stan zdrowia pozwala mu na wykonywanie każdej pracy fizycznej za wyjąt- kiem pracy pod ziemią, pracy na wysokościach i pracy niebezpiecznej. Jest to istotna zmiana w stosunku do stanu istniejącego w dacie przyznania prawa do renty w 1993 r., kiedy to wnioskodawca został uznany za niezdolnego do pracy wymagającej wysiłku fizycznego, a mógł jedynie wykonywać pracę lekką, spokojną i w indy- widualnym tempie. Wnioskodawca ma wykształcenie zawodowe, zatem posiadane kwalifikacje pozwalają mu na wykonywanie pracy fizycznej. Wnioskodawca musi je- dynie przyuczyć się do innej pracy, skoro stan zdrowia nie pozwala mu na wykony- wanie pracy, w której nabrał doświadczenia. Zmiana charakteru pracy nie powinna mu sprawiać większych trudności, gdyż będąc stosunkowo młody (urodzony 9 lutego 1966 r.) może przystosować się do innych warunków pracy. Nie można przyjąć, że wnioskodawca nie jest w stanie zdobyć kwalifikacji do innej pracy oprócz pracy gór- nika pod ziemią, wymagającej bardzo dobrego zdrowia i dużej sprawności fizycznej. W przypadku wystąpienia niezdolności do wykonywania dotychczasowej pracy, wymagającej szczególnych predyspozycji zdrowotnych, przy zachowaniu zdolności do każdej innej pracy, istnieje celowość przekwalifikowania w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o z. e. p.
Kasacja okazała się pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych przy- czyn Sąd Najwyższy oddalił ją na mocy art. 39312 KPC.
========================================