uzasadnieniem. Sąd Apelacyjny trafnie zastosował art. 139 § 1 KPC regulujący tak zwane doręczenie zastępcze. Ponieważ nikogo nie było w mieszkaniu wnioskodaw- czyni, to doręczyciel zostawił – zgodnie z tym przepisem – w skrzynce pocztowej wiadomość o przesyłce (awizo), a przesyłkę złożył w urzędzie pocztowym, co nastą- piło dnia 15 lipca 1999 r. Przesyłkę niepodjętą w terminie 7 dni od dnia awizowania zwrócono do nadawcy zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 1970 r. w sprawie doręczania pism sądowych przez pocztę (Dz.U. Nr 31, poz. 266). Przesyłka została zatem doręczona wnioskodawczyni dnia 22 lipca 1999 r. i od tej daty biegł dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji. Ponowne wysłanie wnioskodawczyni wyroku wraz z uzasadnieniem nie jest przewidziane w przepisach postępowania cywilnego jako okoliczność powodująca przywrócenie ter- minu do wniesienia apelacji. Inaczej mówiąc – od odebrania tej przesyłki przez wnioskodawczynię nie biegnie na nowo termin z art. 369 § 1 KPC, bowiem doręcze- nie było skutecznie dokonane na podstawie art. 139 § 1 KPC. Pozostałe zarzuty ka- sacji są niezrozumiałe. Przepis art. 135 KPC określa miejsce doręczenia (w miesz- kaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie), zaś art. 372 KPC w ogóle nie dotyczy strony wnoszącej apelację, jako że dotyczy on możliwości wniesie- nia przez stronę przeciwną odpowiedzi na apelację.
Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.
========================================