II UKN 520/98

Wygrał pozwany
SN16 marca 1999·sentence
Ubezpieczenia społeczneBHPInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła odmowy przez ZUS przyznania jednorazowego odszkodowania i renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy. Sąd Wojewódzki uznał zdarzenie z 8 maja 1996 r. za wypadek przy pracy, ale oddalił żądanie świadczeń, ponieważ stwierdził, że wnioskodawca był nietrzeźwy i w znacznym stopniu przyczynił się do wypadku. Sąd Apelacyjny podzielił te ustalenia i oddalił apelację. W kasacji wnioskodawca zarzucił błędne zastosowanie art. 8 ust. 2 ustawy wypadkowej oraz naruszenie art. 382 KPC. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że skarżący w istocie kwestionował ustalenia faktyczne, a nie wykazał naruszenia prawa materialnego. Podkreślono też, że zarzut z art. 382 KPC był niezasadny, bo sąd drugiej instancji nie pominął materiału dowodowego ani nie zignorował wyników własnego postępowania dowodowego. Ostatecznie kasacja została oddalona.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Ocena, czy zdarzenie stanowiło wypadek przy pracy
  • ·Wpływ nietrzeźwości poszkodowanego i znacznego przyczynienia się do wypadku na prawo do świadczeń
  • ·Granice zarzutu kasacyjnego dotyczącego art. 382 KPC i obowiązek uwzględnienia całego materiału dowodowego przez sąd drugiej instancji
  • ·Niedopuszczalność zastępowania zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionowaniem ustaleń faktycznych
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem, w którym skarżący - zamiast formułować zarzuty jurydyczne - kon- centruje się na ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd drugiej instancji. Wprawdzie oczywiste jest, że właściwe zastosowanie prawa materialnego wymaga oparcia się na należycie ustalonym stanie faktycznym, jednak usprawiedliwienia podstawy naruszenia prawa materialnego (art. 3931 KPC) nie stanowi uzasadnienie kasacji sprowadzające się do zwalczania ustaleń poczynionych przez Sąd drugiej instancji wyłącznie przy pomocy argumentu opartego na zarzucie nieprzeprowadze- nia bliżej nieokreślonego postępowania dowodowego. W objętej kasacją sprawie oznacza to, że nie można wykazać naruszenia przepisu art. 8 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. przez zarzucenie Sądowi drugiej instancji dokonania ustaleń fak- tycznych wypełniających hipotezę tego przepisu. Taki zarzut może wiązać się tylko z kasacją opartą na podstawie naruszenia przepisów postępowania, przy czym, jeżeli druga podstawa kasacyjna opiera się - jak w rozpoznawanej sprawie - wyłącznie na naruszeniu przepisu art. 382 KPC., to mog- łaby być usprawiedliwiona tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że Sąd drugiej instancji pominął materiał zebrany w postępowaniu przed pierwszą instancją albo że - uzupełniwszy postępowanie dowodowe we własnym zakresie - nie wziął pod uwagę jego wyników. Kontrola kasacyjna wykazuje tymczasem, że podstawą orzekania przez Sąd drugiej instancji były wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, zebrane uprzed- nio w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a Sąd Apelacyjny własnego materiału nie gromadził. Nie miał zresztą obowiązku, ani potrzeby prowadzenia nowych dowodów, gdyż materiał dowodowy zebrany w dotychczasowym postępowaniu był pełny, a wnioski o przeprowadzenie dalszych dowodów - przy uwzględnieniu wymagań art. 381 KPC - nie były stawiane. W konsekwencji Sąd drugiej instancji wydał swe orze- czenie po ponownym zbadaniu całej sprawy i rozważeniu wyników postępowania przed Sądem Wojewódzkim, a z zebranego materiału skorzystał w ten sposób, że nadał decydujące znaczenie ustaleniom poczynionym na podstawie akt dochodzenia oraz dowodom przeprowadzonym w pierwszej instancji, dla których zadeklarował pełną aprobatę. Ustalenia te stały się następnie właściwą i kompletną podstawą fak- tyczną rozstrzygnięcia, co spowodowało oddalenie apelacji. 4 Skoro więc uzasadnienie pierwszej podstawy kasacyjnej polega na nieporo- zumieniu, zaś wytknięcie naruszenia art. 382 w związku z art. 387 KPC okazało się chybione, nie znajdująca usprawiedliwienia kasacja ulega oddaleniu na podstawie art. 39312 KPC. ========================================