Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pomija również, że poszkodowany wskutek wypadku przy pracy w uspołecznionym zakładzie pracy w okresie od dnia 1 stycznia 1968 r. do 31 grudnia 1989 r. (po uchyleniu ograniczenia dochodzenia rosz- czeń przewidzianego najpierw w art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o świad- czeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy - Dz.U. Nr 3, poz. 8 ze zm., a następnie art. 40 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych) może dochodzić odszkodowa- nia na zbiegających się podstawach: na podstawie art. 9 - 11 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodo- wych oraz na podstawie przepisów prawa cywilnego, w zakresie szkód nie pokrytych odszkodowaniem z ustawy wypadkowej. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 14 grudnia 1990 r., III PZP 20/90 (OSNCP 1991 z. 7, poz. 79) Sąd Najwyższy wska- zał, że z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 1990 r., mogą być dochodzone - jeśli nie są przedawnione - roszczenia wynikające ze zdarzeń praw- nych zaistniałych po tym dniu, a więc obejmujących powstanie nowej szkody lub no- wej krzywdy w wyniku pogorszenia stanu zdrowia (por. też motywy uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1992 r., III CZP 118/92, Biuletyn Sądu Najwyższego 1992 nr 9, s. 9).
Po zajęciu stanowiska co do tego, że powód dowiedział się o konsekwencjach wypadku po skierowaniu go na badanie przez biegłych oraz że jego roszczenie odsz- kodowawcze stało się wymagalne dopiero po ustaleniu uszczerbku na zdrowiu, a więc w 1997 r., Sąd Apelacyjny nie mógł ograniczyć się do zasądzenia odszkodo- wania odpowiedniego do stopnia uszczerbku na zdrowiu, a uchylić od oceny kwestii przedawnienia roszczenia z art. 445 KC w świetle art. 442 § 1 KC. Następnie, zobo- wiązany był do przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego celem ustalenia wysokości sumy odpowiedniej dla zadośćuczynienia pieniężnego za doz- naną krzywdę, uwzględniającego wszystkie krzywdy fizyczne i psychiczne, również doznany ból, cierpienia oraz obecne kłopoty związane z uzyskaniem pracy. W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy uznał wytknięcie podstaw kasacyjnych za usprawiedliwione, w związku z czym na zasadzie art. 39313 § 1 KPC orzekł, jak w sentencji.
========================================