II UKN 168/98

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że został on wydany na od- miennej podstawie faktycznej i prawnej. Podstawą faktyczną orzeczenia Sądu pierw- szej instancji było ustalenie braku inwalidztwa wnioskodawczyni, natomiast Sąd Apelacyjny tego ustalenia nie podważył, lecz jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał brak „obiektywnych przesłanek do przyjęcia, że inwalidztwo wnioskodaw- czyni zaistniało w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia...”, pomimo że dla usta- lenia daty powstania (ewentualnego) inwalidztwa wnioskodawczyni nie przeprowa- dzono żadnych dowodów. Biegli lekarze, na których opinii oparł swe ustalenia Sąd pierwszej instancji, nie wypowiadali się na temat daty powstania inwalidztwa wnios- kodawczyni, ponieważ Sąd ten w tezie dowodowej takiego pytania nie sformułował, a 4 ponadto - wobec stwierdzenia braku inwalidztwa - bezprzedmiotowe stało się prowa- dzenie postępowania dowodowego dla wyjaśnienia tej okoliczności. Dlatego też podniesiony w kasacji zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 232 i 381 KPC jest chybiony. Skoro bowiem Sąd Apelacyjny nie podważył prawidłowości ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że wnioskodawczyni nie jest inwalidą żadnej grupy, to nieprzeprowadzenie z urzędu w postępowaniu apelacyjnym dowodów z dokumentacji lekarskiej potwierdzającej fakt leczenia się wnioskodawczyni i wska- zującej datę jego rozpoczęcia, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tak więc powołana podstawa kasacyjna w tym zakresie jest nieusprawiedliwiona. Zasadny natomiast jest zarzut kasacji naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 328 KPC. Zgodnie z § 2 tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskar- żonego wyroku - jak wyżej wspomniano - nie zawiera ustaleń faktycznych. Akceptu- jąc rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny nie zajął żadnego sta- nowiska do ustaleń dokonanych przez ten sąd, w szczególności wobec ustalenia, że wnioskodawczyni nie jest inwalidą. Przepis art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) stanowi, że renta inwalidzka przysługuje pracownikowi, który łącznie spełnia następujące warunki: 1) jest inwalidą, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, 3) stał się inwalidą w czasie trwania za- trudnienia (okresu równorzędnego) albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji oparł więc swe rozstrzygnię- cie na ustaleniu, że wnioskodawczyni nie spełnia warunku wskazanego w pkt 1 przytoczonego przepisu, natomiast Sąd Apelacyjny przyjął, że nie spełnia ona wa- runku z pkt 3, ograniczając swe uzasadnienie do hipotetycznych rozważań na temat tej przesłanki. Rozważania dotyczące daty powstania inwalidztwa wnioskodawczyni, poprzedzone stosownym postępowaniem dowodowym, w szczególności przeprowa- dzeniem dowodów z dokumentacji lekarskiej z przebiegu jej leczenia i oceną tych dowodów, miałyby w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie tylko wówczas, gdyby sąd orzekający ustalił, że posiadająca wymagany okres zatrudnienia wnioskodaw- 5 czyni, jest inwalidą. Skoro więc w uzasadnieniu swego wyroku Sąd Apelacyjny nie dokonał ani ustaleń odmiennych od poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, ani też odmiennej oceny dowodów przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstan- cyjnym, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 382 KPC. Natomiast słusznie temu wyrokowi zarzucono w kasacji naruszenie art. 328 § 2 KPC. Jednakże nie wykazano w niej, na czym polegał istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tak więc ten zarzut kasacyjny nie został uzasadniony w sposób przewidziany w art. 3931 pkt 2 w związku z art. 3933 KPC. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================