Kodex AI

I PKN 424/97

Wygrał powód
SN8 grudnia 1997·sentence
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę o wypłatę z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej. Powód uzyskał orzeczenie o 45% uszczerbku na zdrowiu 27 lipca 1995 r., a jego roszczenie wobec zlikwidowanego pracodawcy nie zostało wyegzekwowane. Spór dotyczył tego, czy do roszczenia należy stosować art. 6 ust. 3 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w brzmieniu po nowelizacji z 28 czerwca 1995 r., która wprowadziła dodatkowe ograniczenia czasowe dla wypłaty świadczeń. Sąd Najwyższy uznał, że nowelizacja nie ma zastosowania do roszczeń powstałych przed 11 sierpnia 1995 r., a więc do roszczenia powoda. Wskazał, że powód nabył prawo do świadczenia w dniu 27 lipca 1995 r., kiedy obowiązywało wcześniejsze brzmienie ustawy, i późniejsza zmiana nie mogła pozbawić go już nabytego prawa. Jednocześnie SN stwierdził, że powoływanie się na art. 2 ustawy nowelizującej było błędne, bo przepis ten dotyczył roszczeń wcześniej nieobjętych ochroną Funduszu. Ostatecznie SN zmienił wyrok sądu drugiej instancji i utrzymał korzystne dla powoda rozstrzygnięcie zasądzające odszkodowanie.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·czy nowelizacja ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych z 28 czerwca 1995 r. ma zastosowanie do roszczeń powstałych przed 11 sierpnia 1995 r.
  • ·moment powstania prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej
  • ·zakres ochrony Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wobec roszczeń po likwidacji pracodawcy
  • ·niedopuszczalność pozbawienia pracownika już nabytego prawa przez późniejszą nowelizację
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem, odpowiada prawu. W sprawie doszło bowiem do błędnego zasto- sowania przepisu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. w nowym brzmieniu, choć nie z tych przyczyn, które wskazuje kasacja. W kasacji bowiem błędnie wywo- dzi się, że do powoda powinien mieć zastosowanie przepis art. 2 ust. 1 i 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 28 czerwca 1995 r. Według tego przepisu w okresie do 31 grudnia 1997 r. można wystąpić z pisemnym wnioskiem o wypłatę świadczeń pra- cowniczych wskazanych w art. 6 ustawy, ale dotyczy to świadczeń, do których uprawnienie powstało w okresie od dnia 21 marca 1990 r. do dnia, w którym świad- czenie to może być zaspokojone ze środków Funduszu na podstawie ustawy nowe- lizacyjnej, a nie mogło być zaspokojone zgodnie z przepisami ustawy lub rozporzą- dzenia wykonawczego (art. 2 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej). Inaczej mówiąc przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. ma zastosowanie tylko do roszczeń, które poprzednio nie mogły być zaspokojone przez Fundusz, a więc do roszczeń, o które poszerzono zakres stosowania ustawy. Ponieważ roszczenia powoda (o jed- norazowe odszkodowanie) mogło być zaspokojone w pierwotnym brzmieniu ustawy, to nie dotyczy go ten przepis. Podstawowe znaczenie ma jednak ocena w jakim brzmieniu należy stosować ustawę do roszczenia powoda. Decydująca jest w tym zakresie data powstania roszczenia powoda i data wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej. Roszczenie po- woda powstało w dniu 27 lipca 1995 r., a ustawa nowelizacyjna w podstawowym zakresie weszła w życie w dniu 11 sierpnia 1995 r. Ustawa nowelizacyjna nie za- wiera przepisów przejściowych, które pozbawiałyby praw już nabytych. Działa ona wprawdzie wstecznie ale w odwrotnym kierunku, tzn. wprowadza możliwość realiza- cji roszczeń powstałych przed nowelizacją. Jeżeli roszczenie powoda powstało przed wejściem w życie nowelizacji ustawy, to nie mogą mieć do niego zastosowania ograniczenia wynikające z tej nowelizacji, a w szczególności ograniczenia wpro- - 5 - wadzone w nowym brzmieniu art. 6 ust. 3 ustawy. Do powoda należy stosować ustawę w jej brzmieniu obowiązującym w dniu nabycia prawa, tj. w dniu 27 lipca 1995 r. Późniejsza zmiana przepisów nie może pozbawiać powoda już nabytego prawa. Jak wyżej wskazano ustawa w pierwotnym brzmieniu, które ma zastosowanie do roszczenia powoda, nie zawierała ograniczenia wynikającego z nowego brzmie- nia art. 6 ust. 3. Powód więc w dniu 27 lipca 1995 r. nabył prawo do realizacji od Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie zaspokojonego roszcze- nia i nie mogła go tego prawa pozbawić późniejsza nowelizacja ustawy. Z tych przyczyn na podstawie art. 393 15 KPC Sąd Najwyższy w uwzględnieniu kasacji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026